Γράμματα, αριθμοί και σχήματα… στα χεράκια των μικρών μας μαθητών!
Ζωάκια του δάσους με υλικά, χρώματα και φαντασία!!!
Έτοιμες και οι σημαιούλες μας!
Halloween στο νηπιαγωγείο μας ...φτιάξαμε και φορέσαμε τα "τρομακτικά" μας και γεμίσαμε χαμόγελα!
Καλώς όρισες Νοέμβριε!
Δημιουργία ιστορίας με αφορμή τις κατασκευές του Σεπτεμβρίου
Το βελανίδι που το ήθελαν όλοι
Μια φθινοπωρινή μέρα, κάτω από το μεγάλο Φθινοπωρινό Δέντρο με τα πολύχρωμα φύλλα του, έπεσε στο γρασίδι ένα μικρό βελανίδι.
«Πλουπ!» έκανε.
Και έλαμψε σαν μικρός θησαυρός.
Από μακριά έρχονταν αργά-αργά δύο σαλιγκάρια.
Το ένα είχε σπιτάκι σαν ουράνιο τόξο και το έλεγαν Σπείρα.
Το άλλο είχε σπιτάκι επίσης πολύχρωμο και το έλεγαν Ρόδα.
«Τι όμορφο βελανίδι!» είπε η Σπείρα.
«Θα το κοιτάμε από κοντά, αλλά… χωρίς τρέξιμο!» είπε η Ρόδα και γέλασαν (γιατί τα σαλιγκάρια δεν βιάζονται ποτέ).
Τότε, τσουπ-τσουπ-τσουπ! ακούστηκαν πατουσίτσες.
Ήταν τρία σκιουράκια, ο Φίλιππος, η Μαριάννα και η Μαρία.
Μόλις είδαν το βελανίδι, τα μάτια τους άστραψαν!
«Είναι δικό μου! Το είδα πρώτος!» είπε ο Φίλιππος.
«Όχι, είναι δικό μου! Το χρειάζομαι για τον χειμώνα!» είπε η Μαριάννα.
«Όχι, όχι! Εγώ θα το κρύψω στο καλύτερο μέρος!» είπε η Μαρία.
Τα τρία σκιουράκια άρχισαν να μιλάνε όλα μαζί και να δείχνουν με τα χεράκια τους.
Τα δύο σαλιγκάρια κοιτούσαν ήρεμα και ψιθύρισαν:
«Ωχ… αυτό μοιάζει με καβγαδάκι…»
Και τότε, σουρ-σουρ-σουρ! εμφανίστηκαν δύο σκαντζόχοιροι.
Ο ένας ήταν ο Ακανθούλης και ο άλλος ήταν η Ακανθούλα.
«Σταματήστε λιγάκι!» είπε ο Ακανθούλης.
«Κάτω από το Δέντρο, όλοι είμαστε φίλοι», είπε η Ακανθούλα.
Δίπλα τους φύτρωναν δύο μανιτάρια, μεγάλα και στρογγυλά, σαν μικρές ομπρελίτσες.
Τα μανιτάρια δεν μιλούσαν, αλλά έμοιαζαν να λένε: “Ηρεμία…”
Ο Ακανθούλης κοίταξε το βελανίδι και είπε:
«Ένα βελανίδι… και τρία σκιουράκια. Πώς γίνεται να χωρέσει σε τρεις τσέπες;»
Η Σπείρα πρότεινε:
«Να κάνουμε κάτι καλύτερο! Πρώτα όμως να μετρηθούμε , να δούμε πόσοι είμαστε»
Η Ρόδα είπε:
«Ναι! Και να μετρήσουμε όλοι μαζί:
1 βελανίδι, 2 σαλιγκάρια, 3 σκιουράκια, 2 σκαντζόχοιροι, 2 μανιτάρια… και 1 δέντρο που μας σκιάζει!»
Τα σκιουράκια σταμάτησαν. Σκέφτηκαν.
Και ο Φίλιππος είπε:
«Μήπως… να μην το πάρει κανείς μόνος του;»
Η Μαριάννα χαμογέλασε:
«Μπορούμε να το φυτέψουμε!»
Η Μαρία πήδηξε χαρούμενη:
«Κι έτσι θα γίνει… μια καινούρια βελανιδιά!»
Όλοι μαζί άνοιξαν ένα μικρό λακουβάκι κοντά στις ρίζες του Φθινοπωρινού Δέντρου.
Ο Ακανθούλης το σκέπασε απαλά με χώμα.
Τα σαλιγκάρια έφεραν μια σταγόνα δροσιάς.
Τα σκιουράκια έβαλαν γύρω γύρω φυλλαράκια.
Και τα δύο μανιτάρια… έστεκαν φρουροί, σαν να έλεγαν: «Εδώ είναι ασφαλές!»
Το βράδυ, το Δέντρο ψιθύρισε με τα φύλλα του:
«Όταν μοιραζόμαστε, μεγαλώνουν τα καλά πράγματα…»
Και όλοι κοιμήθηκαν χαρούμενοι, γιατί το βελανίδι δεν έγινε αφορμή για καβγά…
Έγινε αφορμή για φιλία.
Οι γιορτές στο νηπιαγωγείο μας είναι πάντα ξεχωριστές, καθώς χαρίζουν στιγμές χαράς και συγκίνησης τόσο σ΄ εμάς τους εκπαιδευτικούς όσο και στους νοσηλευόμενους μαθητές μας. Ο φετινός εορτασμός της επετείου της 28ης Οκτωβρίου έγινε κάπως διαφορετικά... Δεν συγκεντρωθήκαμε, όπως συνηθίζαμε, στην αίθουσα του σχολείου μας για να τιμήσουμε την ημέρα · αντίθετα επιλέξαμε να μοιραστούμε το μήνυμα της γιορτής στους διαδρόμους των ογκολογικών κλινικών, καθώς και στην είσοδο του Νοσοκομείου Παίδων "Η Αγία Σοφία", ώστε να δώσουμε την ευκαιρία συμμετοχής σε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά.
Με συγκίνηση και ελπίδα υποδεχόμαστε τη νέα σχολική χρονιά!
Ζητάμε την ευλογία και τη φώτιση του Θεού για τους νοσηλευόμενους μαθητές μας, τις οικογένειές τους, τους εκπαιδευτικούς αλλά και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Με σεβασμό στις ανάγκες των μαθητών μας συνεχίζουμε τη μαθησιακή μας πορεία ως πηγή ελπίδας, δύναμης και νοήματος ζωής. Ευχόμαστε υγεία, υπομονή και μικρές καθημερινές χαρές σε όλους μας.
Καλή, δημιουργική και ευλογημένη σχολική χρονιά!
